Prezentacja interaktywna to taka forma materiału multimedialnego, w której odbiorca nie jest wyłącznie biernym widzem. Kluczową cechą jest możliwość wykonania działań wpływających na to, co i w jakiej kolejności zostanie pokazane (np. wybór działu z menu, przejście do konkretnego slajdu, uruchomienie elementu po kliknięciu, wybór odpowiedzi w quizie).
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że prezentację interaktywną należy przygotować tak, aby odbiorca mógł wpływać na jej przebieg. Interakcja może być realizowana przez przyciski, hiperłącza, rozgałęzienia scenariusza, elementy typu ankieta/quiz lub inne mechanizmy sterowania.
Pozostałe propozycje nie definiują interaktywności:
- "zawierała animacje trójwymiarowe" – animacje 3D mogą podnosić atrakcyjność, ale prezentacja może być w pełni liniowa i nadal nieinteraktywna. Interaktywność dotyczy sterowania i reakcji na działania użytkownika, a nie wymiaru grafiki.
- "uruchamiała się automatycznie po włożeniu płyty do napędu" – to opis sposobu startu nośnika/uruchamiania materiału, a nie cecha interakcji podczas korzystania. Samoczynne uruchomienie nie oznacza, że użytkownik może wybierać ścieżkę prezentacji.
- "była wyświetlana automatycznie i nie wymagała ingerencji odbiorcy" – to przeciwieństwo interaktywności, bo usuwa element decyzji i działania odbiorcy; materiał staje się prezentacją automatyczną (liniową).
W praktyce, projektując prezentację interaktywną, warto zaplanować strukturę nawigacji (menu, powroty, spójne przyciski), przewidzieć scenariusze przejść oraz zadbać o czytelne komunikaty, aby użytkownik rozumiał, że może wchodzić w interakcję.
