Próba szczelności podczas odbioru ma potwierdzić, że instalacja nie ma wycieków i bezpiecznie zniesie warunki pracy. W instalacji grzewczej istotne jest sprawdzenie jej w dwóch stanach:
- "Na zimno" – gdy instalacja jest napełniona i sprawdzana przed rozruchem, zwykle przy podwyższonym ciśnieniu prób.
- "Na gorąco" – po uruchomieniu źródła ciepła i podniesieniu temperatury czynnika, gdy pojawiają się wydłużenia cieplne rur, zmiany pracy uszczelnień i armatury oraz obciążenia wynikające z rzeczywistej eksploatacji.
Właśnie dlatego odbiór instalacji grzewczej obejmuje sprawdzenie szczelności zarówno przed nagrzaniem, jak i po nagrzaniu – nieszczelność, która nie ujawnia się "na zimno", może wystąpić po rozgrzaniu układu.
Odpowiedź "wody zimnej" jest niepoprawna, ponieważ instalacje wodociągowe bada się typowo próbą ciśnieniową bez etapu pracy w podwyższonej temperaturze medium (nie wykonuje się tam standardowo próby "na gorąco" wynikającej z rozruchu grzewczego).
Odpowiedzi "zraszaczowej" i "tryskaczowej" są niepoprawne, bo dotyczą instalacji przeciwpożarowych. W ich odbiorach kluczowe są próby i czynności właściwe ochronie ppoż. (szczelność/ciśnienie, drożność, zadziałanie elementów), ale nie identyczny schemat "na zimno i na gorąco" charakterystyczny dla instalacji c.o.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się zestaw "na zimno i na gorąco", najczęściej chodzi o instalacje, których praca zależy od temperatury (np. ogrzewanie), a nie o typowe instalacje zimnej wody.
