W badaniach mikrobiologicznych mleka kluczowe jest, aby liczba i skład drobnoustrojów w próbce możliwie wiernie odzwierciedlały stan w chwili pobrania. Temperatura transportu ma na to bezpośredni wpływ: w zbyt wysokiej temperaturze bakterie mogą intensywnie się namnażać, co prowadzi do sztucznego zawyżenia wyników (np. ogólnej liczby drobnoustrojów) i błędnej interpretacji higieny udoju czy stanu zdrowia stada.
Zakres od 1 do 8°C odpowiada praktycznemu przechowywaniu chłodniczemu. W takim przedziale spowalnia się metabolizm i wzrost wielu bakterii, a jednocześnie unika się skutków zamrożenia próbki. Zamrożenie (temperatury poniżej 0°C) może zmieniać właściwości próbki oraz wpływać na przeżywalność części drobnoustrojów, co także zniekształca wynik. Z tego powodu zakres "od -8 do 0°C" jest ryzykowny dla badań mikrobiologicznych, mimo że intuicyjnie może kojarzyć się z konserwacją.
Zakresy "od 8 do 15°C" oraz "od 15 do 25°C" są zbyt ciepłe dla transportu próbek przeznaczonych do oceny mikrobiologicznej, zwłaszcza przy czasie do 24 godzin. Im cieplej, tym większe prawdopodobieństwo, że mikroflora próbki zmieni się jeszcze przed analizą laboratoryjną. W efekcie wynik może odzwierciedlać warunki przechowywania, a nie rzeczywistą sytuację w gospodarstwie.
W praktyce technik weterynarii powinien planować pobranie i logistykę tak, by próbka była jak najszybciej dostarczona do laboratorium, w czystym/jałowym pojemniku, zabezpieczona przed ogrzaniem (np. chłodziarka transportowa, wkłady chłodzące). Dzięki temu minimalizuje się błędy przedanalityczne, które są jedną z najczęstszych przyczyn niewiarygodnych wyników badań mikrobiologicznych.
