Badanie wytrzymałości na ścinanie ma na celu wyznaczenie naprężenia, przy którym materiał (lub warstwa/połączenie, np. klejowe) ulega zniszczeniu wskutek działania sił przesuwających równoległych do rozpatrywanej płaszczyzny. Dlatego kluczowe jest to, aby kształt próbki oraz sposób jej obciążenia powodowały, że w wyznaczonej strefie powstaje przede wszystkim stan ścinania, a wpływ innych naprężeń (rozciągania, ściskania, zginania) był możliwie mały.
Rozpoznając poprawny rysunek, należy zwrócić uwagę na cechy typowe dla próby ścinania:
- Wyodrębniona strefa ścinania (miejsce, gdzie materiał ma się "przesunąć" względem drugiej części),
- Geometria ograniczająca zginanie (tak, aby wynik nie był zdominowany przez łamanie na zginanie),
- Jednoznaczny kierunek przyłożenia siły powodujący przesuw wzdłuż płaszczyzny ścinania.
Odpowiedź "D" jest poprawna, ponieważ w tym zadaniu to właśnie rysunek oznaczony tą literą przedstawia próbkę przeznaczoną do oceny ścinania (czyli taką, w której strefa pomiarowa jest zaprojektowana pod mechanizm ścinania).
Pozostałe rysunki są niepoprawne jako wskazanie próbki do ścinania, gdyż typowo odpowiadają innym stanom obciążenia lub nie zapewniają dominacji ścinania w strefie pomiarowej. W praktyce prowadzi to do błędnego wniosku o wytrzymałości na ścinanie, bo próbka niszczy się wtedy np. przez zginanie, rozciąganie wzdłuż włókien albo zgniatanie, a nie przez czyste ścinanie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli widzisz rysunki różnych próbek, najpierw nazwij w myślach rodzaj obciążenia, jaki wymusza geometria (zginanie/rozciąganie/ściskanie/ścinanie), a dopiero potem wybierz literę. To ogranicza wybór "na oko".
