Próby stroikowe to klasyczne, szybkie testy wykonywane kamertonem, używane we wstępnej ocenie słuchu. Ich celem jest orientacyjne rozróżnienie, czy problem ma bardziej charakter przewodzeniowy czy odbiorczy, oraz czy występuje asymetria między uszami.
Dlaczego zaczyna się od próby Webera? Próba Webera jest testem orientacyjnym: kamerton umieszcza się na środku czoła lub ciemieniu, a pacjent informuje, w którym uchu słyszy dźwięk wyraźniej. Ta lateralizacja natychmiast wskazuje, czy słyszenie jest symetryczne, czy jedno ucho "dominuje". Dzięki temu badający od razu wie, które ucho wymaga dokładniejszej oceny w dalszych etapach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Rinnego nie wykonuje się jako pierwszej w standardowej sekwencji, bo jest próbą porównawczą przewodnictwa powietrznego i kostnego dla każdego ucha osobno; zwykle wykonuje się ją po teście orientacyjnym Webera.
- Schwabacha (porównanie przewodnictwa kostnego pacjenta z badającym) jest próbą uzupełniającą i również typowo następuje po Weberze.
- Lewisa nie należy do podstawowego zestawu klasycznych prób stroikowych używanych w tym kontekście (Weber, Rinne, Schwabach), więc jej wskazanie wynika najczęściej z pomylenia nazw.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj logikę kolejności: najpierw szybka ocena "czy jest różnica między uszami?" (Weber), a dopiero potem testy bardziej szczegółowe dla każdego ucha (Rinne) i porównawcze (Schwabach).
