Proces stabilizacji ropy naftowej stosuje się przede wszystkim po to, aby z ropy usunąć lekkie węglowodory (składniki najbardziej lotne), często występujące jako gazy rozpuszczone lub bardzo lekka frakcja węglowodorowa. Taki zabieg zmniejsza skłonność ropy do intensywnego odparowania i odgazowania oraz pozwala uzyskać surowiec bardziej odpowiedni do dalszego magazynowania i transportu.
Odpowiedź "lekkich węglowodorów" jest poprawna, ponieważ stabilizacja jest powiązana z ograniczeniem lotności ropy i oddzieleniem tego, co najłatwiej przechodzi do fazy gazowej. W praktyce uzyskuje się rozdział na: ropę bardziej "spokojną" (stabilną) oraz wydzielony gaz/lekki komponent węglowodorowy.
Pozostałe propozycje dotyczą innych, odrębnych problemów technologicznych:
- "wody złożowej" – jej obecność usuwa się w procesach odwadniania (separacja faz, koalescencja, demulgacja), a nie w ramach samej stabilizacji rozumianej jako usunięcie frakcji lekkiej.
- "soli mineralnych" – sole są typowym celem odsalania ropy (zmniejszenie korozyjności i problemów eksploatacyjnych). To inny etap przygotowania ropy niż stabilizacja.
- "zawiesin" – cząstki stałe i zanieczyszczenia mechaniczne usuwa się przez filtrację, sedymentację lub inne metody oczyszczania mechanicznego; nie jest to zasadniczy cel stabilizacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się słowo stabilizacja, myśl o lotności i składnikach lekkich. Jeśli mowa o wodzie lub soli, częściej chodzi o odwadnianie albo odsalanie.
