Aktywacja powłok polimerowych wyładowaniami koronowymi (często nazywana koronowaniem) jest procesem fizykochemicznej modyfikacji warstwy wierzchniej, wywołanej przede wszystkim przez wyładowanie elektryczne w gazie (zjawisko korony). W praktyce na powierzchnię działa strefa zjonizowanego powietrza (plazmy) powstająca przy wysokim napięciu.
Skutek technologiczny to zwykle:
- wzrost energii powierzchniowej i zwilżalności,
- lepsza adhezja farb, lakierów i klejów,
- stabilniejsza jakość zadruku i laminacji materiałów papierniczych z warstwami polimerowymi.
Dlatego odpowiedź "wyładowaniem elektrycznym." jest właściwa: opisuje istotę mechanizmu – oddziaływanie wyładowania korony na powierzchnię powłoki.
Odpowiedź "chemikaliami." jest błędna, bo w koronowaniu nie polega się na nanoszeniu reagentów w celu reakcji w całej objętości materiału; dominujące jest oddziaływanie wyładowania i produktów jonizacji przy powierzchni. Odpowiedź "promieniami podczerwonymi." jest błędna, ponieważ podczerwień kojarzy się z ogrzewaniem/suszeniem, a to inny mechanizm (termiczny), który nie odpowiada wyładowaniom koronowym. Odpowiedź "światłem." również nie pasuje: choć w strefie wyładowań może występować emisja światła, nie jest ono czynnikiem aktywującym w sensie technologicznym; kluczowe jest pole elektryczne i jonizacja gazu.
W kontekście papiernictwa i opakowań warto pamiętać wskazówkę egzaminacyjną: gdy w treści pojawiają się "wyładowania koronowe", niemal zawsze chodzi o przygotowanie powierzchni pod druk/klejenie przez proces elektryczny, a nie o podgrzewanie czy kąpiele chemiczne.
