W produkcji roślin doniczkowych jednym z celów jest uzyskanie zwartego, wyrównanego pokroju. Rośliny o zbyt długich, "wybiegniętych" pędach łatwiej się łamią, gorzej znoszą pakowanie i transport oraz mają niższą wartość handlową. Dlatego producenci mogą stosować substancje skarlające, czyli regulatory wzrostu, które hamują wydłużanie pędów i skracają międzywęźla.
Określeniem używanym dla takich środków są retardanty. W praktyce są to związki powodujące spowolnienie wzrostu na długość (często przez ograniczanie działania lub syntezy giberelin), dzięki czemu roślina zachowuje zwarty pokrój i jest odporniejsza na uszkodzenia mechaniczne podczas transportu.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do grup fitohormonów o innych typowych funkcjach:
- cytokininy – kojarzone głównie z podziałami komórkowymi i opóźnianiem starzenia liści; nie są nazwą "substancji skarlających" jako grupy środków transportowo-produkcyjnych.
- gibereliny – zwykle stymulują wzrost wydłużeniowy pędu; ich działanie jest więc przeciwne do efektu skarlania (to raczej ich nadmiar lub intensywne działanie sprzyja "wybieganiu").
- auksyny – odpowiadają m.in. za wydłużanie komórek, dominację wierzchołkową i ukorzenianie; również nie stanowią określenia grupy środków skarlających stosowanych dla ograniczenia uszkodzeń w transporcie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się hasło "skarlanie" lub "zwarty pokrój", szukaj odpowiedzi opisującej hamowanie wzrostu na długość (retardanty), a nie ogólne nazwy hormonów, które mogą działać stymulująco lub pełnić inne funkcje fizjologiczne.
