W tabeli podano maksymalną liczbę dopuszczalnych defektów przypadającą na 1 milion pikseli dla poszczególnych klas jakości matrycy oraz typów defektów. Dla klasy II i defektu typu 3 limit wynosi 5 na 1 000 000 pikseli.
Najpierw obliczamy liczbę pikseli badanej matrycy:
1280 × 800 = 1 024 000 pikseli, czyli 1,024 miliona pikseli.
Następnie przeliczamy limit proporcjonalnie do rzeczywistej liczby pikseli:
- limit dla 1,024 mln = 5 × 1,024 = 5,12.
W praktyce liczba defektów jest liczbą całkowitą, więc maksymalna dopuszczalna liczba nie może wynosić "5,12 piksela". Interpretujemy to jako możliwość wystąpienia co najwyżej 5 defektów typu 3 w tej rozdzielczości (przekroczenie 5 oznacza wyjście poza klasę).
Warunek z pytania brzmi: "ile musi się pojawić, aby uznać za uszkodzoną?", czyli chodzi o sytuację po przekroczeniu limitu. Skoro 5 jest jeszcze dopuszczalne, to 6 byłoby pierwszą liczbą przekraczającą limit, a 7 tym bardziej go przekracza. Spośród podanych odpowiedzi jedynie "7 pikseli." jest zgodne z wnioskiem, że matryca spełniająca klasę II staje się wadliwa przy liczbie defektów wyższej niż dopuszczalna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "1 piksel." oraz "3 piksele.": to wartości zdecydowanie poniżej progu, więc nie stanowią podstawy do uznania matrycy za uszkodzoną.
- "4 piksele.": nadal nie przekracza maksymalnej liczby dopuszczalnej (około 5), więc nie spełnia warunku "uznać za uszkodzoną".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy pytanie dotyczy limitu dopuszczalnego, czy momentu przekroczenia limitu. To zmienia interpretację wyniku, nawet gdy obliczenia są proste.
