Profilaktyka fluorkowa dzieli się na endogenną (działanie "od wewnątrz") oraz egzogenną (kontaktową, miejscową). W praktyce higienistki stomatologicznej szczególnie ważne są metody egzogenne, ponieważ działają bezpośrednio na szkliwo po wyrznięciu zębów i pozwalają ograniczać ryzyko działań niepożądanych, takich jak fluoroza, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa.
Metoda Torella należy do klasycznych metod fluoryzacji grupowej i polega na płukaniu jamy ustnej roztworem fluorku sodu. Kluczowym warunkiem jej zastosowania jest to, aby dziecko umiało prawidłowo płukać i wypluwać roztwór, bez połykania płynu. Z tego powodu metodę tę kwalifikuje się dla dzieci, które ukończyły 6. rok życia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Wiek 3, 4 lub 5 lat częściej wiąże się z tym, że dziecko ma jeszcze niewystarczającą kontrolę nad płukaniem i wypluwaniem, co zwiększa ryzyko połknięcia roztworu fluorkowego. Błędny wybór bywa skutkiem mylenia różnych metod profilaktyki fluorkowej lub przyjmowania, że każdą formę fluoru można wdrażać od bardzo wczesnego wieku.
Wskazówka egzaminacyjna: przy metodach opartych o płukanie zawsze sprawdzaj minimalny wiek wynikający z wymogu technicznego (umiejętność wykonania zabiegu) i bezpieczeństwa (niepołykanie roztworu), a nie tylko z samej obecności zębów.
