Program komputerowy wykorzystywany w księgowości przedsiębiorstwa (zwykle w postaci nabytej licencji lub prawa do korzystania z oprogramowania) ma charakter niematerialny. Oznacza to, że nie jest składnikiem majątku rzeczowego, tylko prawem/zasobem o wartości gospodarczej, z którego jednostka czerpie korzyści w przyszłości. Z tego powodu prezentuje się go w bilansie w grupie wartości niematerialnych i prawnych.
Odpowiedź "wyroby gotowe" jest nieprawidłowa, ponieważ wyroby gotowe to zapasy wytworzone w celu sprzedaży. Program księgowy używany w firmie nie jest towarem przeznaczonym do obrotu w ramach typowej sprzedaży, tylko narzędziem wspierającym procesy wewnętrzne.
Odpowiedź "inwestycje krótkoterminowe" jest błędna, bo inwestycje krótkoterminowe dotyczą lokowania wolnych środków (np. instrumentów finansowych, środków pieniężnych) z założeniem krótkiego horyzontu. Zakup oprogramowania do prowadzenia ksiąg nie ma na celu lokaty kapitału, lecz zapewnienie zasobu do pracy.
Odpowiedź "środki trwałe" także nie pasuje, ponieważ środki trwałe to aktywa rzeczowe (np. komputer, serwer, drukarka). Nawet jeśli program jest zainstalowany na komputerze, to sam program/licencja nie staje się elementem rzeczowym. W praktyce księgowej rozdziela się więc sprzęt (środek trwały) od prawa do korzystania z programu (WNiP).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "licencja", "prawo do korzystania", "oprogramowanie", najpierw rozważ WNiP, a dopiero później kategorie rzeczowe lub zapasy.
