W poligrafii rozdzielczość druku (dpi) jest parametrem jakościowym związanym z tym, ile detalu urządzenie jest w stanie fizycznie odtworzyć. Jeśli projekt ma uzgodnioną specyfikację 600 dpi, a dostępna maszyna ma maksymalnie 300 dpi, to nie da się uzyskać zgodnego efektu przez samo "przestawienie" opcji.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Użyć innej maszyny lub podwykonawcy"?
Profesjonalny workflow zakłada pierwszeństwo dotrzymania uzgodnionych parametrów. Gdy własny sprzęt nie spełnia wymagań, należy dobrać inną maszynę w zakładzie albo zlecić wykonanie podwykonawcy, który ma odpowiednie możliwości. To minimalizuje ryzyko spadku jakości, reklamacji i niezgodności ze specyfikacją.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Zignorować różnicę – prowadzi do wydruku o niższej jakości niż uzgodniona. To typowy błąd "na skróty", niezgodny z zasadą pracy na specyfikacji.
- Samodzielnie zmienić specyfikację na 300 dpi – zmiana parametrów może być rozważana wyłącznie po komunikacji i akceptacji zleceniodawcy, ale w tym pytaniu celem jest dotrzymanie uzgodnionych 600 dpi, więc taka decyzja byłaby nieuprawniona.
- Zwiększyć rozdzielczość maszyny do 600 dpi – maksymalna rozdzielczość jest ograniczeniem sprzętowym; nie da się jej realnie podnieść ponad parametry producenta. Można co najwyżej zastosować interpolację danych obrazu, ale to nie zastąpi natywnej zdolności urządzenia do reprodukcji detalu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści jest "uzgodniona specyfikacja" i "maksymalnie", zwykle testowana jest umiejętność doboru technologii/urządzenia oraz świadomość ograniczeń sprzętowych.
