W kwietniku w kształcie koła najczęściej dąży się do uzyskania czytelnej kompozycji widocznej z różnych stron. Klasyczną zasadą jest układ piętrowy: najwyższe rośliny trafiają do środka (pełnią rolę dominanty), a niższe są stopniowo prowadzone ku obrzeżom. Dzięki temu rośliny zewnętrzne nie są zasłonięte, a całość zachowuje porządek i "rysunek" w rzucie.
Odpowiedź "kannę." uzasadnia przede wszystkim pokrój i wysokość tej rośliny. Kanna (paciorecznik) tworzy wyraźną, wysoką masę liści i kwiatostanów, co czyni ją naturalnym punktem centralnym w sezonowych kompozycjach rabatowych. Umieszczenie jej w środku pozwala zbudować kompozycję od dominanty do obwódki.
Pozostałe propozycje nie są właściwe jako obsada części centralnej w typowym układzie piętrowym:
- "lobelię." zwykle traktuje się jako roślinę niższą, często stosowaną na obrzeżach lub do wypełnień, gdzie ma tworzyć pas/obwódkę i nie zasłaniać wyższych pięter.
- "szałwię." (w typowych zastosowaniach rabatowych) bywa rośliną średniej wysokości, częściej pełni rolę piętra pośredniego niż wyraźnej dominanty centralnej.
- "aksamitkę." jest często używana jako roślina niska lub średnia do plam barwnych i obwódek; w środku koła mogłaby "zginąć" wizualnie, jeśli w kompozycji przewidziano wyższe gatunki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się kilka gatunków do jednego kwietnika, najpierw porównaj je pod kątem wysokości i roli (dominanta–piętro pośrednie–obwódka), a dopiero potem kolorystyki. To zwykle prowadzi do jednoznacznego wyboru.
