W poligrafii i przygotowaniu materiałów do druku najczęściej spotkasz model barw CMYK. Wynika to z tego, że druk realizuje się farbami, które pochłaniają (odejmują) część światła odbitego od papieru. Dlatego mówi się o modelu subtraktywnym: cyjan, magenta i żółty budują barwę przez "odejmowanie" składowych światła, a dodatkowo stosuje się kanał K (czarny) dla uzyskania głębokiej czerni, lepszego kontrastu i stabilniejszej reprodukcji.
Odpowiedź "CMYK" jest właściwa w kontekście typowego przygotowania projektu do drukarni, gdzie finalna separacja barw i kontrola składowych farb jest kluczowa. W praktyce poprawne przygotowanie obejmuje też dobór profilu ICC i parametry eksportu (np. PDF), aby przewidywać różnice między podglądem na monitorze a wydrukiem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "RGB": to model addytywny, związany z emisją światła przez ekran. Kolory w RGB mogą wykraczać poza gamut druku lub po konwersji zmienić wygląd, więc samo "RGB" nie jest typową docelową przestrzenią dla pliku produkcyjnego.
- "sRGB": to konkretna, popularna przestrzeń w ramach RGB, dobra do internetu i wielu zastosowań ekranowych. Nie rozwiązuje jednak kwestii separacji farb; w kontekście przygotowania do druku nie jest standardową przestrzenią docelową dla plików przekazywanych do produkcji.
- "CMY": jest niepełnym zapisem dla druku czterobarwnego. Brak kanału czerni powoduje problemy z głębią czerni, neutralnymi szarościami i ekonomią druku, dlatego w praktyce stosuje się CMYK.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "drukarnia" i brak dodatkowych doprecyzowań o specyficznym workflow, najczęściej chodzi o CMYK jako docelowy model barw dla druku.
