Światło białe składa się z wielu barw (różnych długości fal) należących do zakresu widzialnego. To, jaką barwę widzimy na powierzchni, wynika z tego, które składowe widma są odbijane, a które są pochłaniane przez materiał (np. pigment w lakierze).
Powierzchnia czarna jest postrzegana jako czarna, ponieważ w idealizacji pochłania praktycznie całe promieniowanie widzialne, czyli "wszystkie barwy", a do obserwatora wraca bardzo mało światła. Dlatego stwierdzenie, że promienie świetlne o wszystkich barwach pochłania powierzchnia czarna, jest zgodne z podstawową zasadą optyki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Biała – biel oznacza, że powierzchnia odbija (rozprasza) dużą część światła z całego zakresu widzialnego. W praktyce białe powłoki mają wysoką reflektancję, więc nie "pochłaniają wszystkich barw".
- Niebieska – niebieskie pigmenty zwykle odbijają (lub przepuszczają) głównie składową niebieską, a w większym stopniu pochłaniają pozostałe składowe. Nie jest to jednak pochłanianie "wszystkich" barw, bo jakaś część widma wraca do oka (stąd widzimy niebieski).
- Czerwona – analogicznie: czerwona powierzchnia odbija przede wszystkim składową czerwoną, a inne barwy są pochłaniane w większym stopniu. Skoro odbija czerwień, to nie pochłania "wszystkich barw".
Wskazówka egzaminacyjna (lakiernictwo): w praktyce powłoki nie są idealnie "czarne" ani "białe", ale na poziomie egzaminu liczy się zasada: czarne – największa absorpcja, białe – największe odbicie, barwne – selektywna absorpcja i odbicie.
