W zliczeniu matematycznym (dead reckoning) pozycję statku wyznacza się poprzez odkładanie kolejnych odcinków drogi według kursu i przebytej odległości, a następnie przeliczanie ich na przyrosty współrzędnych geograficznych. Jednym z kluczowych kryteriów doboru sposobu obliczeń jest wartość różnicy szerokości geograficznej (Δφ) osiąganej na danym odcinku lub w grupie odcinków.
Jeżeli dla poszczególnych kursów w zliczeniu Δφ przekracza 5°, przyjmuje się, że zmiana szerokości jest na tyle duża, iż proste przybliżenia używane przy małych zmianach mogą prowadzić do zauważalnego błędu w przeliczeniach związanych z drogą po powierzchni Ziemi. W tradycyjnej terminologii nawigacyjnej stosuje się wtedy metodę powiększonej szerokości. Jej sens praktyczny polega na takim ujęciu szerokości w obliczeniach, aby lepiej odzwierciedlić warunki na większym przedziale szerokości i ograniczyć błąd wynikający z założeń "małej zmiany".
Odpowiedź "średniej szerokości" jest typowo kojarzona z podejściem używanym, gdy zmiana szerokości nie jest duża i można zastąpić zmienną szerokość jedną wartością reprezentatywną. Przy warunku przekroczenia progu 5° pytanie wskazuje jednak na potrzebę innego ujęcia.
Odpowiedzi "powiększonej długości" oraz "średniej długości" są mylące z dwóch powodów: po pierwsze, w nawigacji zliczeniowej kryterium doboru metody w tym pytaniu jest bezpośrednio związane z szerokością (Δφ), a nie z różnicą długości geograficznej; po drugie, w obliczeniach na mapach i w rachunkach nawigacyjnych długość geograficzna pełni inną rolę i nie jest tu wskazana jako parametr progowy. Dlatego te dwie odpowiedzi nie odpowiadają treści warunku.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze podkreśl w treści zadania parametr progowy (tu: 5°) i dopasuj go do właściwego pojęcia (tu: różnica szerokości). To ogranicza ryzyko automatycznego wyboru metody "najbardziej znajomej" zamiast właściwej dla danego przypadku.
