Opis obejmuje sekwencję kroków typowych dla sterylizacji niskotemperaturowej z użyciem nadtlenku wodoru, w której stosuje się wstępne wytworzenie próżni, następnie podanie (iniekcję) czynnika sterylizującego oraz czas na dyfuzję czynnika w komorze i w dostępnych przestrzeniach wsadu. Wskazówką rozstrzygającą jest występowanie etapu plazmy oraz końcowych etapów wentylacji i wyrównania ciśnień, które służą usunięciu pozostałości czynnika i bezpiecznemu zakończeniu cyklu.
Odpowiedź "nadtlenkiem wodoru" jest właściwa, bo w praktyce to właśnie w tej metodzie spotyka się opisane nazewnictwo etapów cyklu, a plazma jest elementem charakterystycznym dla wybranych rozwiązań technologicznych opartych o H2O2.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do listy faz:
- "parą wodną pod ciśnieniem" – cykle parowe opisuje się zwykle przez fazy takie jak odpowietrzanie/uzyskanie warunków sterylizacji, ekspozycja i suszenie; pojawienie się etapu plazmy nie jest dla nich typowe.
- "suchym gorącym powietrzem" – to metoda wysokotemperaturowa, w której kluczowe jest nagrzewanie i utrzymanie temperatury przez określony czas; nie stosuje się iniekcji czynnika ani fazy plazmy.
- "tlenkiem etylenu" – choć może występować próżnia i podanie gazu, proces ETO obejmuje m.in. nawilżanie i długą aerację, a etap plazmy nie jest jego typowym elementem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawia się słowo plazma wraz z podaniem czynnika, najczęściej chodzi o procesy niskotemperaturowe powiązane z nadtlenkiem wodoru, a nie o parę, suche gorące powietrze czy ETO.
