Sygnał harmoniczny w teorii sygnałów oznacza przebieg sinusoidalny, który można opisać wzorem: x(t)=A·sin(ωt+φ) (lub równoważnie cosinus). Taki sygnał ma kilka rozpoznawalnych cech na wykresie w czasie: jest gładki (bez załamań), ściśle okresowy (powtarza się co ten sam czas), a przejścia przez zero i ekstremy układają się regularnie.
W zadaniach egzaminacyjnych przebieg harmoniczny najczęściej trzeba odróżnić od innych przebiegów okresowych:
- prostokątnego – ma skoki i płaskie odcinki (zawiera dużo harmonicznych wyższych),
- trójkątnego – jest liniowy między wierzchołkami, ale ma ostre załamania,
- piłokształtnego – narasta liniowo i gwałtownie opada (lub odwrotnie),
- sinusoidy z przesunięciem – nadal jest harmoniczna, ale może być przesunięta w górę/dół (składowa stała) lub w czasie (faza).
Dlatego poprawna odpowiedź to ta, która na rysunku przedstawia sinusoidę. Pozostałe warianty są niepoprawne, jeśli pokazują przebiegi o ostrych krawędziach/załamaniach albo nie mają regularnej, sinusoidalnej postaci. W praktyce telekomunikacyjnej umiejętność rozpoznania sinusa przydaje się przy testach toru (generator + oscyloskop) i przy ocenie zniekształceń sygnału (np. przesterowania, które "spłaszcza" wierzchołki sinusa).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz przebieg "gładki" i równomiernie powtarzalny, to zwykle jest to sygnał harmoniczny; jeśli są narożniki lub skoki, to nie jest czysty sygnał harmoniczny.
