Układ kombinacyjny realizujący funkcję Q1 = I1 ⊕ I2 działa jak bramka XOR (alternatywa wykluczająca). Najważniejsza własność XOR jest prosta: wyjście jest w stanie 1 wtedy i tylko wtedy, gdy wejścia są różne.
Można to zapisać tabelą prawdy:
- I1=0, I2=0 → Q1=0
- I1=0, I2=1 → Q1=1
- I1=1, I2=0 → Q1=1
- I1=1, I2=1 → Q1=0
Jak przełożyć to na przebiegi czasowe? Dzielisz oś czasu na odcinki, w których wejścia mają stałe poziomy logiczne (między zboczami). W każdym takim odcinku porównujesz wartości I1 i I2:
- Jeśli w danym przedziale czasu jedno wejście ma 1, a drugie 0, to Q1 musi być 1.
- Jeśli oba są 0 lub oba są 1, to Q1 musi być 0.
Poprawny zestaw przebiegów to taki, w którym wyjście "zapala się" dokładnie na czas niezgodności stanów wejść i "gaśnie", gdy wejścia są równe. Odpowiedź "zestaw C" spełnia tę zasadę.
Dlaczego pozostałe zestawy są błędne (typowe błędy)? Jeśli któryś przebieg pokazuje Q1=1 także wtedy, gdy oba wejścia są jednocześnie 1, to odpowiada raczej OR niż XOR. Jeśli Q1=1 tylko przy jednoczesnych jedynkach, to jest to AND. Jeśli Q1 jest stałą negacją jednego z wejść albo reaguje na zbocza (a nie na aktualne poziomy), to nie jest to układ kombinacyjny XOR dla danych wejść.
Wskazówka egzaminacyjna: nie zgaduj "na oko". Zaznacz 2–3 przedziały czasu, w których (1) wejścia są równe 0/0, (2) równe 1/1 oraz (3) różne 0/1 lub 1/0, i sprawdź, czy Q1 w tych samych chwilach ma odpowiednio 0, 0 i 1.
