W handlu wielkość zamówień powinna wynikać z realnego lub prognozowanego popytu. Jeżeli wykres przedstawia sprzedaż (lub prognozę sprzedaży) poszczególnych typów obuwia w 2015 r., to decyzja "ograniczyć zamówienia" powinna dotyczyć tej grupy, która na wykresie wypada najsłabiej: ma najniższą wartość sprzedaży, najniższy udział w strukturze albo wyraźny spadek w porównaniu z innymi pozycjami.
Odpowiedź "trzewiki" jest właściwa, ponieważ z danych na wykresie wynika, że właśnie ta grupa generuje najmniejszy popyt (lub najbardziej niekorzystną dynamikę), a to zwiększa ryzyko zalegania towaru. Ograniczenie zamówień zmniejsza koszty magazynowania i zamrożenia kapitału oraz ogranicza ryzyko przecen.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? "Półbuty", "botki" i "czółenka" muszą mieć na wykresie wartości wyższe lub trend korzystniejszy niż "trzewiki". W takim przypadku ograniczenie ich zamówień mogłoby skutkować brakami towaru, utratą sprzedaży i niezadowoleniem klientów. Częstym błędem jest odwrócenie logiki: uczeń wybiera produkt z największą sprzedażą, myśląc o "ograniczeniu" jako o ograniczeniu kosztów, zamiast powiązać decyzję z popytem.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi sprawdź (1) co dokładnie mierzy wykres, (2) czy porównujesz cały rok 2015, a nie fragment okresu, (3) czy oś ma podziałkę, która nie zniekształca wizualnie różnic. Następnie wskaż pozycję o najniższej wartości i to ją powiąż z ograniczeniem zamówień.
