W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że przedsiębiorstwo ma zobowiązanie w walucie obcej (musi zapłacić 30 000 EUR). Gdy kurs EUR rośnie, zapłata takiego zobowiązania w PLN staje się droższa, co zwykle generuje ujemną różnicę kursową (stratę).
Krok 1: przeliczenie wartości w dniu zakupu
Kwota faktury: 30 000 EUR. Kurs w dniu zakupu: 3,20 PLN/EUR.
30 000 × 3,20 = 96 000 PLN. To jest wartość zobowiązania "po starym kursie".
Krok 2: przeliczenie wartości w dniu zapłaty
Kurs w dniu zapłaty wzrósł do 3,60 PLN/EUR.
30 000 × 3,60 = 108 000 PLN. Tyle złotych trzeba realnie wydać, aby kupić 30 000 EUR na uregulowanie płatności.
Krok 3: ustalenie różnicy kursowej
Porównujemy kwotę w PLN w dniu zapłaty z kwotą w PLN w dniu ujęcia zobowiązania:
108 000 − 96 000 = 12 000 PLN.
Wniosek
Odpowiedź "straciło na transakcji 12 000 złotych." jest poprawna, bo wzrost kursu EUR oznacza, że do spłaty tej samej kwoty w EUR potrzeba więcej PLN.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "zyskało na transakcji 12 000 złotych." – myli kierunek wpływu kursu na zobowiązanie; zysk pojawiłby się raczej przy spadku kursu (zapłata byłaby tańsza).
- "zyskało na transakcji 96 000 złotych." – 96 000 PLN to wartość całej transakcji po kursie 3,20, a nie różnica kursowa; dodatkowo znak (zysk) jest niezgodny z logiką wzrostu kursu.
- "straciło na transakcji 96 000 złotych." – to również mylenie wartości transakcji z różnicą kursową; strata dotyczy tylko zmiany kursu (tu 0,40 PLN na 1 EUR), a nie całej kwoty zakupu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw policz różnicę kursów (3,60 − 3,20 = 0,40 PLN/EUR), a potem pomnóż przez kwotę w EUR (0,40 × 30 000 = 12 000 PLN). To szybka metoda kontroli wyniku.
