Dystorsja to aberracja odwzorowania, w której zmienia się powiększenie wraz z odległością od osi optycznej. W praktyce oznacza to, że punkty z obrzeża pola są rzutowane "za blisko" lub "za daleko" względem ideału. Skutkiem jest charakterystyczna deformacja geometrii obrazu: proste linie siatki stają się wygięte (najczęściej dystorsja beczkowata lub poduszkowata), ale same linie mogą pozostać względnie ostre.
Odpowiedź "dystorsji." pasuje więc do sytuacji, w której na rysunku widać wyraźną, geometryczną deformację kratki/siatki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowej deformacji siatki:
- "krzywizny pola." Krzywizna pola powoduje, że płaszczyzna najlepszego ogniskowania jest zakrzywiona. Na zdjęciu siatki objawia się to najczęściej tym, że centrum jest ostre, a brzegi nieostre (lub odwrotnie) przy płaskim detektorze/ekranie. Sama geometria linii (ich prostoliniowość) nie musi się systemowo "wyginać" jak w dystorsji.
- "aberracji sferycznej." Aberracja sferyczna dotyczy głównie promieni bliskoosiowych i prowadzi do rozmycia obrazu punktu nawet na osi. Na siatce częściej zobaczysz spadek ostrości/kontrastu, a nie jednolitą zmianę położenia linii w polu.
- "aberracji komatycznej." Koma jest aberracją zależną od pola i zwykle ujawnia się dla punktów poza osią jako "kometki" (asymetryczne plamki). W teście siatką mogłaby powodować nierówną ostrość lub smużenie w kierunku promieniowym/stycznym, ale nie jest klasyczną przyczyną regularnego wygięcia całych linii kratki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na wzorcu testowym widzisz zmianę kształtu (geometrii) obiektów przy zachowanej względnej ostrości, podejrzewaj dystorsję. Jeśli dominuje rozmycie (utrata ostrości, smugi, "kometki"), częściej wchodzą w grę inne aberracje lub nieprawidłowe ustawienie płaszczyzny ostrości.
