W instalacjach centralnego ogrzewania podstawowy podział dotyczy rodzaju czynnika grzewczego (woda lub para) oraz sposobu zabezpieczenia i pracy układu (otwarty lub zamknięty) i sposobu wymuszenia obiegu (grawitacyjny lub pompowy).
Odpowiedź "wodną grawitacyjną systemu otwartego" jest właściwa, gdy schemat pokazuje cechy typowe dla takiego rozwiązania: obieg wody realizowany dzięki różnicy gęstości (ciepła woda unosi się, chłodniejsza opada), a kompensacja rozszerzalności oraz odpowietrzanie odbywają się przez otwarte naczynie wzbiorcze mające kontakt z atmosferą. W praktyce taki układ kojarzy się z instalacjami starszego typu, o odpowiednich spadkach i większych średnicach przewodów, gdzie brak pompy nie uniemożliwia cyrkulacji.
Odpowiedź "wodną grawitacyjną systemu zamkniętego" jest błędna, jeżeli na schemacie widoczne jest naczynie otwarte lub inne elementy świadczące o pracy z kontaktem z atmosferą. Układ zamknięty to instalacja pracująca jako układ ciśnieniowy, zwykle z inną armaturą zabezpieczającą i bez elementu otwartego na najwyższym punkcie.
Odpowiedzi "parową wysokoprężną" oraz "parową niskoprężną" są nieprawidłowe, gdyż instalacje parowe mają inną logikę pracy (para jako czynnik, odprowadzenie kondensatu, typowe elementy dla pary). Sam fakt obecności grzejników nie oznacza instalacji parowej; decyduje medium i charakterystyczne elementy schematu.
Na egzaminie warto trenować rozpoznawanie: czy czynnik to woda czy para, czy obieg jest grawitacyjny czy pompowy oraz czy zabezpieczenie wskazuje na układ otwarty czy zamknięty.
