W hodowli owiec wyróżnia się różne kierunki użytkowania, czyli główne cele produkcyjne, do których dana rasa była przez lata selekcjonowana. Najczęściej spotkasz użytkowość: wełnistą, mięsną, mleczną oraz (rzadziej, w zależności od ujęcia w materiałach) futerkową.
Odpowiedź "wełny." pasuje wtedy, gdy rasa z ilustracji ma cechy typowe dla owiec wełnistych, czyli takich, u których najważniejszym produktem jest runo (wełna) i na tę cechę ukierunkowano dobór hodowlany. W praktyce uczeń powinien rozpoznać rasę na podstawie wyglądu (pokrój, typ okrywy, ogólny "typ" zwierzęcia), a następnie skojarzyć ją z właściwym kierunkiem produkcji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "mięsa." – dotyczy ras mięsnych, u których priorytetem jest szybki przyrost masy i cechy rzeźne. Jeśli rasa z rysunku jest typowo wełnista, to mięso nie jest jej głównym przeznaczeniem w zadaniu.
- "futer." – odnosi się do produkcji surowca futrzarskiego (specyficzna okrywa/skin). To kierunek odmienny od wełny i nie powinien być wybierany, jeśli ilustracja przedstawia rasę kojarzoną przede wszystkim z runem.
- "mleka." – dotyczy ras mlecznych, wykorzystywanych do produkcji mleka i przetworów. To inny profil selekcji niż u ras wełnistych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie odwołuje się do rysunku, zawsze najpierw nazwij rasę (choćby roboczo), a dopiero potem przypisz jej kierunek użytkowania. Unikniesz wtedy "zgadywania" na podstawie jednej cechy, np. samego umaszczenia.
