Wada "uszy" (często kojarzona z tzw. "ears") w wyrobach tłoczonych polega na tym, że na obrzeżu/na krawędzi wytłoczki pojawiają się lokalne, wyraźne wyniesienia – fragmenty obwodu są "wyciągnięte" bardziej niż pozostałe. Jest to efekt nierównomiernego płynięcia materiału podczas kształtowania, co może wynikać m.in. z kierunkowości własności blachy, tarcia, docisku lub geometrii narzędzia. W rozpoznaniu kluczowe jest to, że "uszy" są miejscowe i dotyczą głównie obwodu, a nie całej powierzchni.
Odpowiedź "fałdy" oznacza zwykle powstawanie pofałdowań (zmarszczeń) materiału, czyli cienkich, pomarszczonych stref wynikających z utraty stateczności przy ściskaniu. Na obrazie "fałdy" kojarzą się z wieloma drobnymi załamaniami/zmarszczeniami, a nie z kilkoma wyraźnymi "wypiętrzeniami" obwodu.
Odpowiedź "wypukłość" jest zbyt ogólna i odnosi się do wybrzuszenia powierzchni (często bardziej ciągłego i obejmującego większy obszar). Sama wypukłość nie opisuje typowego, obwodowego układu miejscowych wyniesień charakterystycznych dla "uszu".
Odpowiedź "wichrowatość" dotyczy odkształcenia przestrzennego polegającego na skręceniu lub zwichrowaniu elementu (brak płaskości, "łódkowanie", przekoszenie). Wichrowatość rozpoznaje się po tym, że wyrób nie leży w jednej płaszczyźnie lub ma skręconą geometrię, a nie po lokalnych wyniesieniach krawędzi.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu wad na rysunku najpierw ustal, czy deformacja jest lokalna (kilka miejsc na obwodzie), powierzchniowa (zmarszczenia/fałdy), czy przestrzenna (wichrowatość). Dopiero potem dopasuj nazwę wady.
