W korekcji fryzurą chodzi o to, aby linią cięcia, ułożeniem pasm i objętością zrównoważyć proporcje głowy i twarzy. Efekt "optycznego ukrycia" dotyczy tego, co widz odbiera jako mniej widoczne dzięki temu, że dany obszar jest zasłonięty włosami lub przestaje się wyróżniać na tle całości.
Odpowiedź "odstających uszu" jest poprawna, ponieważ fryzury korygujące ten mankament zwykle:
- pozostawiają włosy na bokach na tyle długie i gęste, by zakrywały małżowiny,
- tworzą objętość przy skroniach, dzięki czemu uszy "znikają" w masie fryzury,
- unikają mocnego odsłaniania boków głowy (np. bardzo krótkich cięć przy uchu).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowego mechanizmu korekcyjnego tej fryzury na zdjęciu. "Wysokiego czoła" ukrywa się przede wszystkim grzywką lub linią włosów schodzącą na czoło; sama objętość boków nie rozwiązuje problemu wysokości czoła. "Długiego nosa" koryguje się zwykle tak, by nie wydłużać optycznie twarzy (np. odpowiednimi proporcjami przodu fryzury i unikaniem nadmiernego "ciągnięcia" linii w dół), a nie przez zakrywanie uszu. "Pełnych policzków" wymaga wysmuklenia boków twarzy (np. pionowymi liniami i właściwym cieniowaniem przy policzkach), co jest innym celem niż maskowanie uszu.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach ze zdjęciem nie opieraj się na skojarzeniach z trendami. Zawsze sprawdź, co fryzura zasłania (uszy, czoło) oraz gdzie buduje objętość (skronie, potylica, czubek głowy) i dopiero wtedy wybierz cechę korygowaną.
