Styl barokowy w meblarstwie rozpoznaje się po dążeniu do efektu reprezentacyjnego: masywności, bogatej dekoracji i wyraźnej, często symetrycznej kompozycji. Na ilustracji widoczna jest konstrukcja skrzyniowa z prostokątnym blatem i centralną wnęką na nogi, a z przodu układ siedmiu szuflad rozmieszczonych symetrycznie. Powierzchnie są pokryte dekoracją przypominającą markieterię/intarsję (jasne wzory na ciemnym tle), co jest częstym zabiegiem w meblach barokowych wysokiej klasy.
Szczególnie diagnostyczne są elementy konstrukcyjne: mebel opiera się na ośmiu toczonych nogach w formie tralek oraz ma rozbudowany system łączyn (krzyżaków) o falistym przebiegu. Taki zestaw cech odpowiada biurku typu bureau Mazarin, kojarzonemu z epoką Ludwika XIV, czyli barokiem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Rokoko – mimo że bywa bardzo dekoracyjne, jest zwykle lżejsze, częściej asymetryczne, z charakterystycznymi wygiętymi nogami typu kabriole i miękką linią. Tu dominuje ciężar bryły i wyraźna symetria.
- Renesans – preferuje bardziej uporządkowane, "architektoniczne" podziały, płyciny, kolumienki oraz mniejszą swobodę falistych łączyn. Pokazana forma jest późniejsza i bardziej dynamiczna.
- Klasycyzm – stawia na umiar i prostotę: proste, często stożkowe lub kanelowane nogi oraz ograniczoną ornamentykę. W tym biurku ornament i konstrukcja są znacznie bardziej rozbudowane.
W praktyce stolarskiej taka identyfikacja pomaga dobrać właściwe rozwiązania przy rekonstrukcji elementów (np. toczenie nóg, kształt łączyn) oraz przy opisie mebla dla klienta lub podczas renowacji.
