Kompensata niedoboru z nadwyżką oznacza, że część różnic inwentaryzacyjnych "znosi się" wzajemnie, a do dalszego rozliczenia pozostaje tylko saldo: albo nierozliczony niedobór, albo nierozliczona nadwyżka. W tym zadaniu kluczowe są dwa elementy: wynik po kompensacie (ile pozostaje niedoboru) oraz sposób rozliczenia tej pozostałej kwoty.
Warunek "pracownik zgodził się na jego pokrycie" zmienia kwalifikację księgową. Taka sytuacja nie oznacza, że jednostka ponosi koszt z tytułu niedoboru. Z perspektywy ewidencji księgowej powstaje należność od pracownika (jednostka ma prawo żądać zapłaty/zwrotu lub dokonać potrącenia), czyli typowy rozrachunek.
Dlatego poprawne jest ujęcie "Niedobór w kwocie 1 400 zł zostanie zaksięgowany na koncie Pozostałe rozrachunki z pracownikami": kwota 1 400 zł jest wynikiem kompensaty pokazanej na schemacie, a konto rozrachunkowe odzwierciedla fakt, że jednostka oczekuje pokrycia niedoboru przez pracownika.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Odpowiedzi z kontem "Koszty finansowe" są nieadekwatne, bo koszty finansowe dotyczą m.in. kosztów związanych z finansowaniem lub operacjami finansowymi. Niedobór rozliczany z pracownikiem nie jest kosztem finansowym, tylko należnością (rozrachunkiem) do odzyskania.
- Warianty z kwotą "6 600 zł" wskazują na nieuwzględnienie kompensaty (albo błędny odczyt schematu). Pytanie wymaga podania nierozliczonego niedoboru po skompensowaniu z nadwyżką, czyli wartości już "po zderzeniu" obu różnic.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zawsze ustal saldo po kompensacie (co zostaje po odjęciu nadwyżki od niedoboru lub odwrotnie), a dopiero potem dobieraj konto. Jeżeli niedobór ma zostać pokryty przez pracownika, szukaj kont rozrachunkowych z pracownikami, a nie kont kosztowych.
