W tyczeniu punktów pośrednich na łuku kołowym kluczowe jest to, jakie wielkości są odkładane w terenie i jak są zapisane w dzienniku. W metodzie ortogonalnej od cięciwy punkty pośrednie wyznacza się przez:
- odłożenie odcinka wzdłuż cięciwy (od jednego z końców cięciwy lub od jej środka – zależnie od przyjętego układu),
- a następnie odłożenie odsadzki prostopadłej (rzędnej) od cięciwy do łuku.
Dlatego w dzienniku dla tej metody typowo występują kolumny odpowiadające odległościom mierzonym po prostej (na cięciwie) oraz odsadzkom prostopadłym. Taki układ danych odróżnia ją od metod biegunowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Biegunową od stycznej – metoda biegunowa opiera się na tyczeniu z jednego stanowiska instrumentu przez pomiar kąta i odległości do punktu. Gdyby w dzienniku dominowały kąty kierunkowe/odchylenia oraz odległości, wskazywałoby to na zapis biegunowy.
- Biegunową od cięciwy – nadal byłby to zapis biegunowy (kąt + odległość), tylko z inną geometrią odniesienia. Sam fakt występowania cięciwy w opisie nie czyni metody ortogonalną.
- Ortogonalną od stycznej – w metodzie ortogonalnej "od stycznej" odsadzkę prostopadłą odkłada się do stycznej w punkcie początkowym (lub innym wskazanym), a nie do cięciwy. W dzienniku byłoby to widoczne przez odniesienie odległości bazowej do stycznej, a nie do cięciwy.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy w tabeli są kąty (wtedy biegunowa), czy odsadzki prostopadłe (wtedy ortogonalna). Dopiero potem ustal, czy linia odniesienia to cięciwa czy styczna – zwykle wynika to z opisu/nazw kolumn.
