W zadaniu trzeba rozpoznać metodę pomiaru na podstawie fragmentu dziennika pomiarowego (czyli sposobu, w jaki w terenie zapisuje się obserwacje i wyniki).
Odpowiedź "niwelacji punktów rozproszonych" jest właściwa, ponieważ dzienniki niwelacyjne mają charakterystyczną strukturę: służą do zapisu obserwacji wysokościowych (odczytów na łacie) i wyznaczania różnic wysokości oraz rzędnych kolejnych punktów. W praktyce przy niwelacji punktów rozproszonych wykonuje się serię stanowisk i przenosi wysokość na kolejne szczegóły terenowe, a zapis w dzienniku odzwierciedla tę procedurę.
Odpowiedź "tachimetrii zwykłej" jest niepoprawna, bo tachimetria opiera się na rejestracji obserwacji kątowych i odległościowych (np. kierunek/odczyty koła poziomego, kąt pionowy, odległość, ewentualnie wysokość instrumentu i sygnału). Dziennik tachimetryczny ma więc inny zestaw rubryk niż dziennik typowo niwelacyjny.
Odpowiedź "ortogonalną" nie pasuje, ponieważ metoda ortogonalna dotyczy zasadniczo pomiaru sytuacyjnego szczegółów przez domiary prostokątne do linii bazowej. Wymaga zapisu odciętych i rzędnych (długości wzdłuż i w poprzek), a nie typowych obserwacji niwelacyjnych.
Odpowiedź "biegunową" również jest niepoprawna: metoda biegunowa (sytuacyjna) polega na wyznaczaniu położenia punktu z jednego stanowiska na podstawie kierunku i odległości (oraz ewentualnie elementów wysokościowych). Jej dokumentacja polowa jest zorganizowana pod kątem obserwacji kierunków i odległości, a nie pod kątem sekwencji odczytów wstecz/przód właściwych dla niwelacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz dziennik, najpierw identyfikuj, jakie wielkości są w nim zapisywane (wysokości/odczyty na łacie vs kąty i odległości vs domiary prostokątne). Dopiero potem dopasuj metodę.
