Ilustracja przedstawia kieł tokarski stały (nieobrotowy), czyli standardowe oprzyrządowanie tokarki montowane w koniku. Rozpoznaje się go po chwycie stożkowym (typowo stożek Morse'a) przeznaczonym do osadzenia w tulei konika oraz po stożkowej końcówce roboczej. Gładka powierzchnia i brak główki do uderzania wskazują, że jest to element maszynowy, a nie narzędzie ręczne.
Poprawna odpowiedź: "podparcia elementów toczonych." Kieł zapewnia podparcie osiowe obrabianego przedmiotu, co jest szczególnie ważne przy długich wałkach, gdzie siła skrawania może powodować ugięcie. Zastosowanie kła pomaga zachować osiowość, zmniejszyć drgania i poprawić jakość powierzchni. Przy kłach stałych zwykle wymagane jest przygotowanie nawiercenia centrującego (stożek 60°) oraz smarowanie punktu styku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "punktowania środków otworów." To opis funkcji punktaka (narzędzia ręcznego). Punktak ma zwykle część do trzymania w dłoni (często radełkowaną) i główkę przystosowaną do uderzeń młotkiem. Kieł tokarski nie służy do wykonywania wgnieceń uderzeniowych.
- "usuwania wierteł z uchwytów." Do tego stosuje się wybijaki/klin do uchwytów stożkowych lub odpowiednie przyrządy demontażowe. Kieł nie ma geometrii ani funkcji pozwalającej bezpiecznie "wybijać" wiertła z uchwytu.
- "mocowania płyt stalowych." Mocowanie płyt realizuje się imadłami, dociskami, śrubami, zaciskami lub uchwytami specjalnymi. Kieł tokarski nie jest elementem mocującym tego typu detale.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz element z chwytem stożkowym do gniazda maszyny i szpicem, myśl o oprzyrządowaniu tokarki (kieł). Jeśli narzędzie ma główkę do uderzeń i jest przystosowane do trzymania w dłoni, częściej będzie to punktak.
