Czujka kontaktronowa (magnetyczna) działa w oparciu o element stykowy nazywany kontaktronem (reed switch). Kontaktron to hermetyczny styk, który zmienia stan pod wpływem pola magnetycznego. W praktyce montuje się go zwykle w parze: część z kontaktronem oraz osobny magnes. Zbliżenie/oddalenie magnesu powoduje przejście wejścia w centrali alarmowej między stanem spoczynkowym a naruszeniem, co jest typowe dla kontroli otwarcia drzwi, okien, klap lub bram.
Odpowiedź "podczerwieni" odnosi się do czujek PIR, które nie wymagają magnesu ani kontaktronu. PIR wykrywa ruch na podstawie zmian promieniowania cieplnego w polu widzenia sensora; jest to czujka objętościowa (do pomieszczeń), a nie styk otwarcia.
Odpowiedź "dymu" dotyczy detektorów pożarowych (np. optycznych rozproszeniowych lub jonizacyjnych). Ich zadaniem jest wykrywanie dymu/aerozoli w powietrzu, a nie samego otwarcia skrzydła drzwiowego/okiennego.
Odpowiedź "optyczna" jest zbyt ogólna i kojarzy się z czujnikami wykorzystującymi światło (bariera fotoelektryczna, odbiciowe czujniki optyczne). Taka czujka pracuje na zasadzie emisji i detekcji światła, a nie na zasadzie styku uruchamianego polem magnetycznym.
Wskazówka egzaminacyjna: czujki kontaktronowe rozpoznaje się po tym, że zwykle są "dwuczęściowe" (element + magnes) i służą do nadzoru obwodowego (otwarcie/zamknięcie), a nie do detekcji ruchu w przestrzeni.
