W geodezji realizacyjnej szkic terenowy bywa używany nie tylko do pokazania pierwotnego tyczenia, ale także do dokumentowania zmian wprowadzonych w trakcie prac. Określenie "naniesienie poprawek trasowania" odnosi się do sytuacji, w której po wyjściu w teren i analizie warunków (np. kolizji, przeszkód, konieczności przesunięć) geodeta przedstawia na szkicu korekty przebiegu trasy lub elementów tyczonych.
Odpowiedź "wstępnego tyczenia osnowy realizacyjnej" byłaby właściwa dla szkicu, którego celem jest pokazanie zakładania punktów osnowy (rozmieszczenie punktów, opisy stabilizacji, powiązania). To inny etap: tworzy się podstawę pomiarową do dalszych tyczeń, a nie nanosi korekty przebiegu trasy.
Odpowiedź "pomiaru osnowy realizacyjnej" dotyczy szkiców i zapisów związanych z obserwacjami i kontrolą osnowy (np. powiązania pomiarowe, ciągi, kontrola). W takim przypadku nacisk jest na pomiar i sprawdzenie punktów osnowy, a nie na korektę trasowania.
Odpowiedź "naniesienia elips błędów" wiąże się z analizą dokładności i opracowaniem statystycznym (np. w ujęciu geodezji wyższej lub opracowania sieci). To bardzo specyficzny rodzaj prezentacji niepewności, zwykle niebędący typowym "fragmentem szkicu" związanego z trasowaniem w pracach realizacyjnych.
Na egzaminie warto szukać na rysunku cech wskazujących na korektę: rozróżnienie linii pierwotnej i poprawionej, przesunięcia, dopiski o zmianie, warianty przebiegu. Gdy szkic "opowiada historię zmiany", najczęściej chodzi właśnie o poprawki trasowania.
