W interferometrii optycznej prążki interferencyjne są wynikiem porównania fali odbitej od badanej powierzchni z falą odniesienia. Kształt i układ prążków niosą informację o tym, jak zmienia się różnica dróg optycznych w funkcji położenia na aperturze elementu.
W praktyce egzaminacyjnej interpretacja sprowadza się do rozpoznania, czy błąd kształtu ma charakter:
- jednokierunkowy (krzywizna w jednym kierunku) – typowy dla powierzchni cylindrycznej lub błędów astygmatycznych,
- osiowo symetryczny (krzywizna "wokół środka") – kojarzony z powierzchnią sferyczną,
- złożony/niesymetryczny – częsty dla asfery lub powierzchni z lokalnymi defektami,
- prawie liniowy i równoległy – charakterystyczny dla powierzchni płaskiej (lub płaskiej z niewielkim klinem/pochyleniem).
Odpowiedź "cylindrycznej." jest właściwa, gdy obraz prążków wskazuje, że zmiana fazy (a więc i różnica dróg optycznych) narasta w sposób odpowiadający krzywiźnie w jednym kierunku – to odróżnia cylinder od sfery, która ma krzywiznę w dwóch prostopadłych kierunkach.
Odpowiedź "sferycznej." byłaby prawidłowa, gdyby prążki układały się zgodnie z symetrią kołową/osiową typową dla powierzchni o jednakowej krzywiźnie w każdym przekroju przechodzącym przez oś.
Odpowiedź "asferycznej." dotyczy powierzchni, której krzywizna zmienia się z promieniem w sposób nieliniowy; interferogram bywa wtedy bardziej złożony i nie daje się opisać prostym wzorem "sfera" lub "cylinder".
Odpowiedź "płaskiej." pasuje do sytuacji, gdy prążki są proste i równoległe (lub ich krzywizna jest znikoma), co odpowiada stałej/niemal stałej różnicy dróg w jednym kierunku. Wartość N=3 interpretuje się jako miarę odchyłki w jednostkach prążkowych (liczbie prążków), czyli informację o skali błędu, a nie o typie geometrii – typ geometrii wynika głównie z kształtu prążków.
