Szkice w dokumentacji geodezyjnej różnią się przede wszystkim celem pomiaru i tym, jakie wielkości mają być wyznaczone. Jeśli szkic stanowi część dokumentacji z pomiaru sieci niwelacyjnej, to dotyczy on niwelacji, czyli pomiarów wysokościowych. W praktyce oznacza to, że punkty na szkicu pełnią rolę punktów wysokościowych (np. reperów, punktów kontrolnych), a powiązania między nimi wynikają z przebiegu ciągów/odcinków niwelacyjnych tworzących układ (sieć) umożliwiający kontrolę i wyrównanie.
Odpowiedź "sieci niwelacyjnej" jest właściwa, gdy szkic przedstawia układ pomiarowy typowy dla niwelacji sieciowej, a więc nastawiony na wyznaczenie i kontrolę wysokości w wielu punktach w sposób powiązany.
- "osnowy sytuacyjnej pomiarowej" dotyczy głównie osnowy wykorzystywanej do pomiarów w płaszczyźnie (położenie, współrzędne sytuacyjne). Taki szkic zwykle służy innemu zadaniu niż przenoszenie wysokości i kontrola różnic wysokości.
- "osnowy dwufunkcyjnej" może odnosić się do osnowy łączącej funkcję sytuacyjną i wysokościową. Bez jednoznacznych cech wskazujących na jednoczesne wyznaczanie obu komponentów, wybór tej odpowiedzi byłby nadinterpretacją.
- "niwelacji punktów rozproszonych" sugeruje raczej pojedyncze, niezależne (lub słabo powiązane) wyznaczanie wysokości punktów w terenie. W przypadku sieci niwelacyjnej kluczowe jest właśnie sieciowe powiązanie punktów pomiarami, co odróżnia ją od prostego zestawu odosobnionych punktów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniach pojawia się rozróżnienie między osnową sytuacyjną a siecią niwelacyjną, warto najpierw odpowiedzieć sobie na pytanie, czy dokument ma służyć głównie do wyznaczania położenia (XY), czy wysokości (H). Dopiero potem dopasować nazwę typu pomiaru do treści szkicu.
