Rozpoznanie, czy dany "szkielet" jest zbrojeniem belki swobodnie podpartej, opiera się na tym, gdzie znajduje się zbrojenie główne oraz jaki jest charakter zbrojenia poprzecznego.
Belka swobodnie podparta w przęśle pracuje na zginanie z momentem dodatnim, więc strefa rozciągana jest zazwyczaj na dole. Dlatego zbrojenie główne (podłużne) prowadzi się w dolnej części belki, a przy podporach stosuje się odpowiednie zakotwienia oraz strzemiona, często zagęszczane w strefach większych sił tnących.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Belka wspornikowa: w typowym wsporniku największe momenty (ujemne) występują przy utwierdzeniu, więc zasadnicze pręty zbrojenia głównego są prowadzone górą i mocno zakotwione w strefie zamocowania. Układ zbrojenia "odwraca się" względem belki swobodnie podpartej.
- Płyta stropowa: zbrojenie płyty jest najczęściej układane jako siatka prętów (w jednym lub dwóch kierunkach), bez typowego "kosza" belkowego ze strzemionami obejmującymi przekrój w sposób charakterystyczny dla belek.
- Płyta z żebrami i podciągiem: byłby to układ złożony, gdzie występują jednocześnie żebra (jak wąskie belki) i podciąg, więc na rysunku zwykle widać kilka współpracujących elementów oraz różne kierunki zbrojenia. Sam "szkielet" odpowiadający pojedynczej belce nie jest typowy dla takiego ustroju.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, gdzie jest strefa rozciągana dla danego schematu statycznego, a dopiero potem porównuj to z położeniem prętów głównych na rysunku. To ogranicza pomyłki między belką swobodnie podpartą a wspornikiem.
