Pułapka feromonowa to narzędzie monitoringu (sygnalizacji) oparte na feromonie lub atraktancie, który wabi owady naśladując sygnał chemiczny wykorzystywany w komunikacji (najczęściej płciowej). W praktyce leśnej takie pułapki stosuje się przede wszystkim do odłowu imago, czyli stadium dorosłego, ponieważ to dorosłe osobniki aktywnie wyszukują partnera lub odpowiednie miejsce bytowania i reagują na bodźce zapachowe.
Odpowiedź "cetyńca większego" jest poprawna w logice tego zadania, ponieważ pytanie odnosi się do konkretnego typu pułapki feromonowej przedstawionej na rysunku, a dobór pułapki w ochronie lasu jest ściśle związany z gatunkiem, którego feromon (lub mieszanina substancji wabiących) jest zastosowany. Innymi słowy: to nie "dowolna pułapka na owady", tylko narzędzie przeznaczone do określonego szkodnika.
- "brudnicy mniszki" – to popularny szkodnik, ale samo skojarzenie z "groźnym owadem leśnym" nie wystarcza. Częsty błąd polega na wybieraniu najbardziej znanej nazwy zamiast analizowania, że pułapki feromonowe są dobierane gatunkowo.
- "szeliniaka sosnowca" – mylące może być to, że dotyczy sosny i również jest ważny gospodarczo. Mechanizm pomyłki to przeniesienie wiedzy "wszystko co sosnowe" na jedną odpowiedź, bez rozróżnienia rodzaju szkodnika i typowych metod odłowu imago.
- "chrabąszcza majowego" – to przykład odpowiedzi "na skróty", opartej na znajomości owada z życia codziennego. Uczeń może uznać, że skoro imago jest duże i lata, to będzie odławiane podobnie, co ignoruje specyfikę wabików feromonowych.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać dwie zasady: (1) pułapki feromonowe najczęściej służą do sygnalizacji pojawu przez odłów imago, (2) kluczowa jest specyficzność wabika – jeśli znasz powiązanie "gatunek ↔ feromon/pułapka", łatwiej unikniesz odpowiedzi wybieranych z przyzwyczajenia.
