Symetria w kompozycji przestrzennej polega na tym, że po obu stronach wyznaczonej osi (rzeczywistej lub domyślnej) znajdują się elementy o podobnej "wadze" wizualnej, często w układzie lustrzanym. W projektowaniu małej architektury (np. ławki, donice, oprawy oświetleniowe, kosze, pergole) symetria daje wrażenie porządku, stabilności i formalnego charakteru założenia.
Odpowiedź "symetria" jest właściwa, gdy rysunek przedstawia układ, w którym elementy po lewej i prawej stronie osi odpowiadają sobie położeniem, kształtem lub funkcją, a całość odbiera się jako zrównoważoną.
- "akcent" oznacza celowe wyróżnienie jednego elementu (dominanty) poprzez wielkość, kolor, wysokość, kontrast lub nietypową formę. Sam akcent nie opisuje relacji lustrzanych w całym układzie.
- "rytm" odnosi się do regularnej lub stopniowanej powtarzalności elementów (np. jednakowych słupków, lamp w alei, modułów nawierzchni). Rytm może występować zarówno w układach symetrycznych, jak i asymetrycznych, więc nie jest to pojęcie równoważne.
- "asymetria" oznacza brak lustrzanego rozkładu względem osi; równowaga (jeśli występuje) jest wtedy osiągana innymi środkami, np. kontrastem wielkości lub zróżnicowaniem odległości.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić symetrię od rytmu, najpierw spróbuj "dorysować w myślach" oś kompozycyjną. Jeśli po obu stronach osi widzisz odpowiadające sobie elementy, to kluczową cechą jest symetria. Jeśli dominuje powtarzalność w jednym kierunku (np. wzdłuż ciągu), wtedy częściej chodzi o rytm.
