W trakcie wiercenia otworu konfiguracja dolnej części przewodu wiertniczego (BHA) wpływa na to, czy otwór będzie zwiększał kąt (nabierał odchylenia), utrzymywał dotychczasową trajektorię, czy też będzie dążył do zmniejszania krzywizny (tzw. "zrzucania krzywizny").
Odpowiedź "zrzucania krzywizny otworu" jest poprawna, gdy przedstawiony zestaw elementów jest dobierany po to, by ograniczyć dalsze zakrzywianie i stopniowo sprowadzać przebieg otworu do mniej krzywoliniowego (bardziej "prostego") toru w porównaniu do wcześniejszego odcinka. W praktyce oznacza to korektę niepożądanego trendu kierunkowego, tak aby otwór nie "uciekał" z zaprojektowanej strefy.
Odpowiedź "nabierania kąta otworu" dotyczy sytuacji odwrotnej: BHA jest wtedy konfigurowane tak, aby celowo zwiększać odchylenie/krzywiznę (np. gdy trzeba wejść na zaplanowaną trajektorię). To inny cel niż redukcja krzywizny.
Odpowiedź "utrzymania trajektorii otworu" (tzw. "hold") oznacza stabilizację aktualnego kąta i kierunku, bez dążenia do zwiększenia lub zmniejszenia krzywizny. Jest to zadanie pośrednie i nie jest tożsame ze "zrzucaniem", które zakłada zmianę trendu w stronę mniejszej krzywizny.
Odpowiedź "szablonowania odwierconego otworu" odnosi się do kontroli/utrzymania drożności i geometrycznych warunków otworu (np. przez narzędzia o funkcji kalibrującej), a nie do sterowania trajektorią w sensie kierunkowym. To częsty błąd: utożsamianie "zestawu elementów" z każdą pracą w otworze, zamiast z konkretnym wpływem na przebieg trajektorii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się trzy typowe cele trajektorii (zwiększanie kąta, utrzymanie, zmniejszanie), należy dopasować je do funkcji zestawu BHA i tego, czy ma on "budować", "trzymać" czy "zrzucać" krzywiznę.
