Perhydrol to handlowa nazwa stężonego roztworu nadtlenku wodoru. W praktyce laboratoryjnej jest to odczynnik, który może stwarzać istotne zagrożenia: przede wszystkim działa jako silny utleniacz, a w wyższych stężeniach może również wykazywać działanie żrące (ryzyko ciężkich oparzeń chemicznych i uszkodzeń oczu). Z tego powodu na opakowaniu powinien znaleźć się piktogram odpowiadający zagrożeniu prezentowanemu na ilustracji (typowo kojarzonemu z utleniaczami i/lub substancjami powodującymi korozję).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Chlorek baru – jest solą nieorganiczną, której główne ryzyko nie polega na silnym utlenianiu czy działaniu żrącym charakterystycznym dla perhydrolu. W zadaniu chodzi o dopasowanie piktogramu do dominującego typu zagrożenia.
- Azotan(V) rtęci – związki rtęci są kojarzone z toksycznością, ale to nie jest to samo, co zagrożenie wynikające z właściwości utleniających/żrących. Uczeń powinien dopasować piktogram do rodzaju zagrożenia, a nie do "ogólnej groźności" substancji.
- Siarczan(VI) sodu – to typowa, względnie obojętna sól laboratoryjna, która nie wymaga oznakowania jak silny utleniacz lub substancja żrąca.
Wskazówka egzaminacyjna: w takich pytaniach najpierw rozpoznaj, jaki typ zagrożenia komunikuje piktogram (np. utleniające, żrące, toksyczne), a dopiero potem wybierz odczynnik, dla którego to zagrożenie jest najbardziej charakterystyczne. Dodatkowo pamiętaj, że w przypadku wielu substancji stężenie roztworu ma znaczenie dla klasyfikacji i oznakowania.
