W kartografii geologicznej orientację warstw (lub innej powierzchni strukturalnej) opisuje się przez bieg i upad. Bieg to kierunek linii poziomej na powierzchni warstwy (czyli przecięcia warstwy z płaszczyzną poziomą), a upad to kąt nachylenia warstwy mierzony prostopadle do biegu. Dodatkowo podaje się kierunek upadu (np. N/S/E/W), czyli stronę świata, w którą warstwa opada.
W typowym zapisie egzaminacyjnym spotykanym na mapach szkolnych i w zadaniach zawodowych podaje się kolejno: bieg / upad + kierunek upadu. Oznacza to, że pierwsza liczba jest związana z biegiem (azymutem), druga z kątem upadu, a litera określa stronę świata, ku której warstwy zapadają.
Dlatego odpowiedź "45/15 S" jest poprawna: oznacza bieg 45° oraz upad 15° w kierunku południowym. Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "15/45 S" – to odwrócenie wartości; taka pomyłka wynika często z automatycznego przyjęcia innej konwencji zapisu (np. że najpierw zapisuje się upad, a potem bieg).
- "45/15 N" – liczby są zgodne, ale kierunek upadu jest przeciwny (północ zamiast południa). To błąd interpretacji tego, po której stronie symbolu wskazano upad.
- "15/45 N" – łączy oba błędy naraz: zamianę kolejności liczb oraz nieprawidłowy kierunek upadu.
Wskazówka egzaminacyjna: aby uniknąć odwrócenia zapisu, zawsze najpierw identyfikuj na symbolu element odpowiadający linii biegu, a dopiero potem odczytuj kąt i kierunek upadu. Jeśli w arkuszu stosowana jest inna konwencja, powinna być ona opisana w treści lub w legendzie mapy.
