Rozpatrywany algorytm działa na tablicy dwuwymiarowej tab[i,j] i wykorzystuje dwie pętle zagnieżdżone. Zmienna i iteruje po wierszach od 1 do 10, a zmienna j po kolumnach od 1 do 10, więc odwiedzane są wszystkie 100 elementów macierzy 10×10.
Kluczowy jest warunek: jeżeli i jest równe j. Tylko wtedy, gdy numer wiersza jest równy numerowi kolumny, komórka leży na przekątnej głównej, czyli w pozycjach: tab[1,1], tab[2,2], …, tab[10,10]. Dla tych elementów algorytm wykonuje przypisanie wartości 1.
W przeciwnym wypadku (gdy i≠j) algorytm przypisuje wartość 0. Oznacza to, że wszystkie elementy poza przekątną główną stają się zerami.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że algorytm przypisuje wartość 1 elementom na przekątnej macierzy. Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- Teza o "wartości 0 wszystkim elementom" ignoruje gałąź, w której ustawiane są jedynki dla i=j.
- Teza o "wartości 1 wszystkim elementom" pomija gałąź alternatywną, w której dla i≠j przypisywane są zera.
- Teza o "wartości 0 elementom na przekątnej" wynika z odwrócenia przypisań (zamiany ról 1 i 0) albo z błędnego odczytania warunku.
W praktyce taki algorytm tworzy macierz jednostkową: jedynki na przekątnej głównej i zera poza nią. To częsty wzorzec inicjalizacji w programowaniu i punkt wyjścia w zadaniach z operacji macierzowych.
