W ocenie konia pod kątem użytkowości rozróżnia się cechy psychiczne i fizyczne. Odpowiedź "charakteru" odnosi się do względnie trwałych, typowych dla danego konia cech zachowania, które wpływają na to, jak koń współpracuje z człowiekiem w codziennej pracy i w treningu (np. skłonność do posłuszeństwa, stabilność emocjonalna, przewidywalność, "łatwość prowadzenia"). Tak rozumiany charakter ma bezpośrednie przełożenie na bezpieczeństwo i efektywność szkolenia.
Odpowiedź "temperamentu" bywa mylona z charakterem, bo także dotyczy psychiki. W ujęciu praktycznym temperament częściej opisuje reaktywność i poziom pobudliwości (jak szybko i silnie koń reaguje na bodźce), a nie ogólną postawę wobec pracy i człowieka. Dlatego, gdy opis w ramce akcentuje stałe cechy współpracy i zachowania w użytkowaniu, bardziej pasuje "charakter".
Odpowiedź "konstytucji" dotyczy przede wszystkim cech somatycznych: typu budowy, ogólnej "mocności" organizmu i predyspozycji wynikających z budowy. To inny obszar niż opis cech zachowania, więc wybór tej opcji jest typowym błędem kategorialnym (psychiczne vs fizyczne).
Odpowiedź "kondycji" odnosi się do aktualnej formy i wydolności (stan wytrenowania, "forma dnia", przygotowanie fizyczne). Kondycja zmienia się stosunkowo szybko wraz z treningiem, żywieniem i zdrowiem, dlatego nie pasuje do opisu cechy traktowanej jako bardziej stała i osobnicza.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawiają się sformułowania o współpracy, posłuszeństwie, zaufaniu, przewidywalności zachowania lub "łatwości w prowadzeniu", zwykle chodzi o charakter. Jeśli dominują słowa o formie, wydolności i przygotowaniu – o kondycję. Jeśli o budowie i typie – o konstytucję. Jeśli o pobudliwości i szybkości reakcji – o temperament.
