W typowym torze audio (mikrofon → przedwzmacniacz → kolejne urządzenie) dąży się do tzw. połączenia napięciowego (bridging), a nie do klasycznego "dopasowania mocy". Oznacza to, że urządzenie odbiorcze powinno możliwie mało obciążać źródło, a urządzenie nadające powinno łatwo wysterować obciążenie.
Dlatego przedwzmacniacz mikrofonowy powinien mieć wysoką impedancję wejściową. Wysoka impedancja wejściowa sprawia, że z mikrofonu pobierany jest niewielki prąd, co zmniejsza spadki napięcia na impedancji źródła (mikrofonu) i ogranicza ryzyko niepożądanych zmian poziomu oraz charakterystyki częstotliwościowej. Ma to znaczenie zwłaszcza przy mikrofonach dynamicznych i wstęgowych, gdzie obciążenie może wpływać na brzmienie.
Jednocześnie pożądana jest niska impedancja wyjściowa przedwzmacniacza. Niska impedancja wyjściowa pozwala stabilnie podać sygnał na wejście następnego urządzenia (interfejsu, konsolety, procesora), ogranicza wpływ długości przewodów i zakłóceń, a także zmniejsza wrażliwość na zmiany impedancji obciążenia. W praktyce ułatwia to utrzymanie poziomu i jakości sygnału w całym łańcuchu.
Odpowiedź "wysoką impedancją wejściową i wyjściową" jest niekorzystna, bo wysoka impedancja wyjściowa czyni wyjście bardziej podatnym na obciążenie i zakłócenia. Z kolei "niską impedancją wejściową" (niezależnie od wyjścia) jest problematyczna, bo nadmiernie obciąża mikrofon, co może skutkować stratą poziomu, zmianami pasma lub większymi zniekształceniami w praktycznym torze mikrofonowym.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj regułę "wejście wysokie, wyjście niskie" dla większości połączeń liniowych i mikrofonowych w audio.
