W masażu klasycznym głaskanie głębokie jest chwytem wykonywanym zwykle w kierunku dosercowym, czyli zgodnie z fizjologicznym odpływem żylnym. Taki kierunek i odpowiedni ucisk powodują mechaniczne przemieszczenie krwi (oraz pośrednio ułatwienie odpływu z tkanek), co przekłada się na zwiększenie szybkości przepływu krwi w obszarze poddanym zabiegowi. Jest to efekt bezpośredni i typowy dla działań o charakterze "pompy" tkankowej: ucisk i przesuwanie tkanek ułatwiają opróżnianie łożyska żylnego i poprawiają warunki przepływu.
Odpowiedź "obniżenia ciśnienia tętniczego krwi" bywa intuicyjnie wybierana, bo masaż kojarzy się z relaksacją. Jednak ciśnienie tętnicze jest parametrem ogólnoustrojowym, zależnym od wielu czynników (m.in. pracy serca i oporu obwodowego). Pojedynczy chwyt w określonej okolicy nie daje efektu, który można traktować jako "zawsze oczekiwany" spadek ciśnienia.
Odpowiedź "zwiększenia elastyczności naczyń krwionośnych" dotyczy raczej długofalowych zmian adaptacyjnych i ogólnej kondycji tkanek, a nie natychmiastowego, pewnego skutku jednego chwytu. W praktyce klinicznej po masażu częściej opisuje się przekrwienie i wzrost ukrwienia niż szybkie "zwiększenie elastyczności" jako mierzalny, bezpośredni rezultat.
Odpowiedź "zwiększenia ilości erytrocytów we krwi" jest nieprawidłowa, ponieważ liczba krwinek czerwonych nie rośnie w sposób nagły wskutek masażu. To parametr zależny od procesów zachodzących w szpiku kostnym i regulacji organizmu w dłuższym czasie, a nie od mechanicznego oddziaływania na tkanki podczas zabiegu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się efekty miejscowe (przepływ, ukrwienie) i obok nich efekty ogólnoustrojowe (ciśnienie) lub hematologiczne (erytrocyty), najpierw ustal, czy pytanie dotyczy bezpośredniego działania chwytu. Dla głaskania głębokiego typowy jest właśnie wzrost lokalnej dynamiki krążenia.
