W audiometrii tonalnej próg słyszenia (zwykle podawany w dB HL) opisuje najcichszy dźwięk, który pacjent jest w stanie usłyszeć dla danej częstotliwości. Im wyższy próg (czyli im więcej dB HL potrzeba), tym większy ubytek słuchu.
Określenia typu: lekki, umiarkowany, znaczny/ciężki oraz głęboki ubytek słuchu są elementem klasyfikacji nasilenia niedosłuchu. W praktyce klinicznej spotyka się różne podziały i wartości graniczne, dlatego na egzaminach kluczowe bywa przyjęcie konkretnej skali używanej w materiałach dydaktycznych. W wariancie testowanym w tym pytaniu za minimalny próg, od którego mówi się o ubytku głębokim, uznaje się wartość powyżej 70 dB.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w ramach tej klasyfikacji?
- "Powyżej 40 dB" – to poziom kojarzony z ubytkami mniejszego stopnia (zwykle w okolicach granicy między lekkim a umiarkowanym), więc nie spełnia kryterium "głębokiego".
- "Powyżej 55 dB" – odpowiada ubytkom średnim/umiarkowanie dużym w wielu podziałach, ale nadal jest poniżej progu przypisanego tu do ubytku głębokiego.
- "Powyżej 85 dB" – to wartość, która może pojawiać się w innych klasyfikacjach jako granica bardzo dużego (np. skrajnego) ubytku, jednak w tym pytaniu minimalna granica dla "głębokiego" została ustawiona niżej (powyżej 70 dB), więc ta odpowiedź nie jest minimalnym progiem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniach pojawiają się progi dB dla stopni niedosłuchu, zwracaj uwagę, czy mowa o dB HL oraz czy pytanie dotyczy minimalnej wartości granicznej. W razie wątpliwości warto powtórzyć jedną, spójną klasyfikację obowiązującą w danym kursie/zbiorze pytań.
