Mikrofony o charakterystyce superkardioidalnej są mikrofonami kierunkowymi: zbierają dźwięk najsilniej z przodu, a najsłabiej z określonych kierunków poza osią. W praktyce scenicznej wykorzystuje się to do ograniczenia sprzężeń akustycznych, czyli sytuacji, gdy dźwięk z monitora wraca do mikrofonu, wzmacnia się w torze i zaczyna "piszczeć".
Kluczową zasadą jest ustawienie monitora odsłuchowego w strefie minimalnej czułości mikrofonu (w miejscu największego tłumienia na wykresie biegunowym). W tym ujęciu poprawną odpowiedzią jest "pod kątem 110 stopni", bo wskazuje ustawienie odsłuchu poza osią pracy mikrofonu, w kierunku osłabionej wrażliwości.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne lub mylące?
- "od spodu mikrofonu" – opisuje stronę fizyczną obudowy, a nie kierunek akustyczny względem osi mikrofonu. Ustawienie "od spodu" nie jest standardową, jednoznaczną regułą ustawienia monitora.
- "pod kątem 90 stopni" – 90° jest częstym "intuicyjnym" wyborem, ale nie wynika wprost z położenia minimów czułości dla tej charakterystyki; w efekcie nie musi dawać najlepszego tłumienia sygnału z odsłuchu.
- "od tyłu mikrofonu" – reguła "monitor z tyłu" kojarzy się z kardioidą, ale przy innych charakterystykach kierunkowych (w tym superkardioidzie) minimum czułości nie musi wypadać dokładnie na osi 180°.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się nie tylko nazw charakterystyk, ale też tego, jak czytać wykres biegunowy (gdzie jest przód mikrofonu, gdzie są minima) i jak to przekłada się na geometrię sceny: położenie wokalisty, monitorów, backline’u oraz głównych źródeł hałasu.
