Krzywe wzorcowe (kalibracyjne) buduje się wtedy, gdy stężenie analitu wyznacza się z zależności "sygnał–stężenie". W praktyce laboratoryjnej polega to na przygotowaniu kilku roztworów wzorcowych o znanych stężeniach, wykonaniu pomiaru sygnału dla każdego wzorca, a następnie sporządzeniu wykresu i wykorzystaniu go do obliczenia/odczytu stężenia próbki o nieznanym stężeniu.
Takie postępowanie jest typowe dla spektrofotometrii, gdzie sygnałem jest absorbancja mierzona dla danej długości fali. Dla serii wzorców wykonuje się pomiar absorbancji, sporządza wykres zależności absorbancji od stężenia i na tej podstawie wyznacza się stężenie próbki. To właśnie dlatego odpowiedź "Spektrofotometrii." jest poprawna.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do analizy miareczkowej (objętościowej):
- "Argentometrii." – miareczkowania opartego na reakcjach z jonami srebra; wynik uzyskuje się z objętości zużytego roztworu mianowanego i zależności stechiometrycznych.
- "Manganometrii." – miareczkowania z użyciem nadmanganianu; również kluczowe jest ustalenie punktu końcowego i obliczenie stężenia z objętości titranta.
- "Jodometrii." – miareczkowania wykorzystującego układ jod/jodek; analogicznie stężenie wynika z bilansu reakcji i zużycia titranta.
W miareczkowaniu można rysować krzywe miareczkowania (np. pH lub potencjał w funkcji objętości titranta), ale ich cel jest inny: ułatwiają znalezienie punktu równoważnikowego, a nie tworzą "krzywej wzorcowej" do odczytu stężenia z kalibracji. Kluczową umiejętnością na egzaminie jest więc rozróżnienie: krzywa wzorcowa = kalibracja metody instrumentalnej, a miareczkowanie = obliczenia stechiometryczne na podstawie objętości.
