KWALIFIKACJA HGT3 - CZERWIEC 2014

Przy długich stołach bankietowych często stosuje się dwa obrusy łączone, ponieważ jeden obrus może nie pokryć całej długości blatu. Kluczowe są wtedy dwa elementy: sposób połączenia oraz estetyka linii tkaniny.

Rozwiązanie "nałożyć jeden obrus na drugi od strony okna, fałdy środkowe i boczne powinny pokrywać się ze sobą" jest prawidłowe, bo:

• łączenie na zakładkę maskuje granicę pomiędzy obrusami i wygląda bardziej elegancko niż połączenie "na styk", które tworzy widoczną linię podziału,
• nakładanie od strony okna pomaga ograniczyć widoczność łączenia w najbardziej eksponowanym świetle dziennym (goście częściej zauważają nierówności przy silnym świetle),
• pokrywanie się fałd (środkowych i bocznych) zapewnia ciągłość wzoru/układu materiału: linie obrusów "prowadzą się" równo, co jest jednym z podstawowych kryteriów estetycznego nakrycia stołu.

Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów spotykanych w praktyce:

• Warianty "ułożyć obrusy na styk" zwiększają ryzyko powstania widocznej szczeliny lub "łamanej" linii na łączeniu; przy ruchu gości i pracy obsługi takie łączenie łatwiej się rozchodzi.
• Stwierdzenia, że fałdy "nie muszą" się pokrywać, prowadzą do braku symetrii i wrażenia niechlujności (linie fałd nie tworzą jednej osi stołu), co jest szczególnie widoczne w sali bankietowej.

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o nakrycia bankietowe szukaj odpowiedzi, które jednocześnie poprawiają funkcjonalność (stabilne łączenie) i estetykę (spójne linie/fałdy, mniejsza widoczność łączenia).