W ocenie zgodności dobór procedury zależy od poziomu ryzyka oraz od tego, czy wymagany jest udział niezależnej strony trzeciej. Dla urządzeń o niskim ryzyku często stosuje się model, w którym producent sam potwierdza spełnienie wymagań i bierze za to odpowiedzialność. Taki sposób potwierdzenia ma postać deklaracji zgodności – jest to dokument, w którym producent (lub upoważniony przedstawiciel) oświadcza, że wyrób spełnia wymagania mające zastosowanie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do "niskiego ryzyka"?
- Certyfikacja typu – sugeruje formalny proces oceny (często z udziałem jednostki zewnętrznej) i bywa zarezerwowana dla przypadków, gdzie ryzyko lub złożoność wyrobu uzasadniają niezależną weryfikację. To zwykle "cięższa" procedura niż samodeklaracja.
- Ocena zgodności z przepisami technicznymi – to raczej opis kryterium (z czym porównujemy wyrób), a nie nazwa procedury. Przepisy techniczne mogą być podstawą oceny, ale sama procedura (np. samodeklaracja, badanie typu) to inny poziom pojęciowy.
- Ocena zgodności z normami – podobnie jak wyżej: normy są odniesieniem lub narzędziem ułatwiającym wykazanie spełnienia wymagań, ale nie muszą oznaczać konkretnej procedury. Można stosować normy zarówno przy samodeklaracji, jak i przy ocenie przez stronę trzecią.
W praktyce BHP oznacza to, że przy wyrobach o mniejszym ryzyku weryfikuje się głównie poprawność i kompletność dokumentacji od producenta (w tym deklaracji), natomiast przy wyrobach podwyższonego ryzyka częściej oczekuje się dodatkowych dowodów oceny, badań lub certyfikacji.
